وقتی چند ساعت برای شما میگذرد و همان چند ساعت برای کسی که دوستش دارید به سالها تبدیل میشود، رسیدن به مقصد دیگر شبیه یک پیروزی ساده نیست. بخش بزرگی از تاثیر Interstellar از همین احساس میآید. پرواز خوشمنظره است و کشف علمی ذهن را مشغول میکند، اما کسی روی زمین مانده که این سفر را با ساعت دیگری میسنجد.
پیشنهاد نزدیک به فیلم نولان بستگی دارد به اینکه کدام حس به یادتان مانده. برای شگفتی یک تماس و جدل بر سر اعتبار تجربه، Contact را انتخاب کنید. برای تنهایی، نسبت پدر و فرزند و هزینه دوری، Ad Astra انتخاب نزدیکتری است. برای هیجان دیدن آدمهایی که با فکر و کار تیمی از وضعیتی دشوار عبور میکنند، The Martian یا Apollo 13 پیشنهاد بهتری است. این راهنما داستان فیلمها و پایان Interstellar را لو نمیدهد. اگر فیلم را کامل دیدهاید، رمزگشایی پایان Interstellar میتواند قبل از انتخاب فیلم بعدی سراغ همان حس ناتمام برود.
وقتی دلتان یک سفر دور و یک رابطه نزدیک میخواهد
Contact، محصول 1997، از جایی سادهتر شروع میکند. الی آرووی سالها به آسمان گوش داده و سرانجام سیگنالی دریافت میکند که ارزش بررسی جدی دارد. لذت فیلم در رفتوآمد میان پرسش علمی و موقعیت انسانی الی است. پیدا کردن چیزی تازه یک مسئله است و قانع کردن آدمهایی که باید برایش تصمیم بگیرند، مسئلهای دیگر. اگر در Interstellar لحظههایی را دوست دارید که یک داده کوچک افقی بزرگتر باز میکند، Contact نزدیکترین پیشنهاد این فهرست است. ریتمش صبورانهتر است و بحث بر سر شواهد و اعتماد سهم بیشتری از سفر فیزیکی دارد.
Ad Astra، محصول 2019، یک فضانورد را دنبال میکند که درگیر سرنوشت ماموریت قدیمی پدرش میشود. نسبت میان آدمها در اینجا وارونه است. این بار فرزند باید با تصویر پدری روبهرو شود که ماموریتش زندگی دیگران را تحت تاثیر قرار داده. جهان فیلم سرد است و گفتوگوها وزن سکوت را دارند. اگر هنگام تماشای Interstellar چندان دنبال جزئیات مهندسی نبودید و بیشتر به قیمتی که خانوادهها برای ماموریتها میدهند فکر کردید، به این فیلم فرصت بدهید. انتظار صحنهای گرم برای هر مکث طولانی نداشته باشید. فیلم در بخش بزرگی از مسیر میخواهد آن فاصله را حس کنید.
Solaris آندری تارکوفسکی بیشتر مناسب شبی است که فرصت حوصله دارید. در ایستگاهی دوردست، گذشته آدمها به وضعیتی بدل میشود که دیگر نمیشود صرفا در ذهن از کنارش گذشت. شباهتش به Interstellar از این میآید که کشف فضایی، آدمها را درست در نقطهای پیدا میکند که از نظر عاطفی آمادگی ندارند. اگر فضای مراقبهوار و مکثهای طولانی برایتان خوشایند است، این فیلم از هر انتخاب پرهیاهویی نزدیکتر خواهد بود. وزن اصلی روی مواجهه با حافظه، حس تقصیر و امکان شناخت دیگری است.

اگر کشف علمی و زندهماندن برایتان جذابتر است
The Martian، محصول 2015، با جا ماندن مارک واتنی روی مریخ شروع میشود. پیش از آنکه زمینیها طرح بزرگی برایش بچینند، خودش باید غذا، تجهیزات و راه ارتباط را به مسئلههایی تبدیل کند که میشود جداگانه حل کرد. فیلم شوخطبعتر از Interstellar است و پیشرفت اغلب نتیجه آزمودن یک راه و عوض کردن همان راه است. برای تماشا با جمعی با سلیقههای متفاوت، این انتخاب دسترسپذیرتر است. نقطه اشتراک دو فیلم را میشود در چیزی ساده پیدا کرد. هر خواسته بزرگ اول در قالب یک کار کوچک و دقیق ظاهر میشود.
Apollo 13، محصول 1995، داستان ماموریت واقعی ناسا را در قالب درام بازمیگوید. بعد از بروز مشکل، هدف عوض میشود و بازگرداندن فضانوردان جای فرود روی ماه را میگیرد. گروه زمینی نسخه پشتیبان همه چیز است، حتی وقتی باید با منابع محدود راهی پیدا کند که در دستور کار اولیه جا نداشته. برای کسی که رابطه میان اتاق کنترل و فضاپیما را دوست دارد، Apollo 13 بهتر از یک سفر خیالی به مقصدی دور عمل میکند. اگر سوالتان این است که فیلمها چقدر به محدودیتهای واقعی فضا وفادار میمانند، راهنمای فیلمهای فضایی با نگاه علمی انتخابهای نزدیک را کنار هم میگذارد.
Arrival، محصول 2016، این فهرست را در زمین تمام میکند. دلیل حضورش شیوه گره خوردن رابطه خانوادگی، تصمیم شخصی و تجربه زمان است. اگر فیلم نولان را بهخاطر بهایی دوست دارید که تصمیمهای بزرگ از زندگی معمول آدمها میگیرند، Arrival را به خاطر نبود سفر دوردست کنار نگذارید. تجربهاش آرامتر است و بسیاری از لحظههای مهمش در اتاقی رخ میدهد که آدمها در آن فقط سعی میکنند زبان یکدیگر را بفهمند.
برای انتخاب بین این فیلمها به آخرین تصویری فکر کنید که از Interstellar در ذهن دارید. اگر منظره دور است، Contact یا The Martian پاسخ مناسبی میدهند. اگر چهره یک آدم است، از Ad Astra یا Arrival شروع کنید. فرق بزرگ میان این فیلمها در مسافتی نیست که میپیمایند. در چیزی است که تماشاگر بعد از بازگشت با خودش میآورد.



