بعد از آخرین قسمت Dark، پیدا کردن یک سریال دیگر درباره سفر در زمان کار سختی نیست. پیدا کردن همان حس سخت است. بخشی از آن حس از این میآمد که گذشته در ویندن جای دورافتادهای پشت سر آدمها نبود. سر میز شام مینشست، در آلبوم خانوادگی جا داشت و هر بار که کسی تصمیم تازهای میگرفت، حضورش را به رخ میکشید.
نزدیکترین جایگزین به سازوکار دارک، 12 Monkeys است. Bodies انتخاب کوتاهتر برای دیدن چند دوره تاریخی دور یک مسئله واحد است. Devs آن پرسش بیصدا را جلو میکشد که اگر آینده از پیش معلوم باشد، کوشش ما چه معنایی دارد. هر کدام فقط به بخشی از تجربه دارک نزدیکاند. همین فرقها کمک میکند بدانید کدام را امشب شروع کنید.
اگر حلقه زمان و جور شدن سرنخها جذبتان کرد
12 Monkeys. جیمز کول از آیندهای ویران به گذشته فرستاده میشود تا سرچشمه یک همهگیری را پیدا کند. خطِ مأموریت در شروع روشن است و با جلو رفتن داستان، اثر انتخاب کسانی که در چند مقطع زندگی میکنند جای سادگی اولیه را میگیرد. سریال در 4 فصل فرصت دارد چیزهایی را که ابتدا فرعی به نظر میرسند، به بخش اصلی قصه برگرداند. نسبت به Dark ریتم تندتری دارد و ضرباهنگ مأموریتهایش برای کسی مناسب است که پیچیدگی زمانی میخواهد و دوست دارد شخصیتها هم مدام در حرکت باشند.
یک راه برای فهمیدن تفاوت این دو سریال، توجه به نخستین امید شخصیت اصلی است. کول به گذشته میرود تا راه یک فاجعه را ببندد. یوناس در ویندن آرامآرام متوجه میشود آدمها گاهی سالها پیش از تصمیمی که فکر میکنند مستقل گرفتهاند، نشانههای همان تصمیم را به جا گذاشتهاند. این تفاوت نقطه شروع روی جنس هیجان اثر میگذارد. در یکی اضطرار نجات آدمها شما را جلو میبرد و در دیگری، هر پاسخ سؤال تازهای درباره ریشه یک رابطه میسازد.
Bodies. یک جسد مشابه در یک نقطه لندن در 4 دوره پیدا میشود. کنار هم گذاشتن سالهای 1890، 1941، 2023 و 2053 به سریال اجازه میدهد یک خیابان را با جامعهها و دستورهای متفاوت ببیند. اگر در Dark دوست داشتید یک مکان را در چند دهه دنبال کنید، اینجا به جای شهر کوچک، خیابانی دارید که تاریخ چند نسل را به هم میدوزد. برای شبهایی که نمیخواهید چند فصل وقت بگذارید، داستان 8 قسمتی انتخاب سادهتری است. هر دوره کارآگاه خودش را دارد و همین، ورود به روایت چندزمانی را آسانتر میکند.
Devs. لیلی سراغ واحدی محرمانه در شرکت فناوری محل کارش میرود و چیزی را دنبال میکند که ابتدا به زندگی شخصی او نزدیک است. سریال کوتاه الکس گارلند آرام پیش میرود و برای سکوت و معماری به اندازه دیالوگ جا میگذارد. مرکز شباهت با Dark، جبر و اختیار است. اگر رویدادها قابل پیشبینی باشند، آیا انتخاب هنوز انتخاب است؟ اگر دلتان بیشتر برای غار، شجرهنامه و تکههای خانوادگی دارک تنگ شده، این پیشنهاد فاصلۀ بیشتری دارد.

اگر آدمهای آشنا در نسخهای دیگر از جهان را دوست داشتید
Counterpart. هاوارد سیلک، کارمند یک نهاد در برلین، میفهمد جهان دیگری کنار جهان او وجود دارد. حضور نسخه دیگرِ یک آدم، راه داستان را به سمت جاسوسی، وفاداری و اثر تصمیمهای کوچک میبرد. همان صورت و گذشته مشترک کافی نیست تا دو نفر در مقطع مشابه آدم یکسانی باشند. برای تماشای Dark اغلب میپرسیدیم این شخص در کدام دوره ایستاده است. در Counterpart گاهی باید بپرسیم کدام زندگی از او چنین آدمی ساخته است. در مرکز داستان، بازی دوگانه جی. کی. سیمونز این فاصله را قابل دیدن میکند.
1899. سازندگان Dark در این سریال مسافرانی را روی یک کشتی مهاجران گرد هم میآورند. شباهت محسوس در قابهای سرد، زبانهای متعدد، شیءهای بهیادماندنی و حس بیاعتمادی به توضیح اول است. یک فرق برای انتخاب مهم است. سریال پس از فصل اول ادامه پیدا نکرد و گرههای اصلیاش مسیر کامل دارک را طی نمیکنند. اگر از همین حالا پایانِ بسته برایتان شرط است، Bodies را انتخاب کنید. اگر بیشتر دنبال تجربه دوباره حال و هوای فیلمسازی آن دو هستید، 1899 هنوز میتواند انتخابی جذاب باشد.
Fringe. جذابیتش برای مخاطب دارک کمی دیرتر خود را نشان میدهد. در شروع، پروندههای علمی عجیب بخش بزرگی از تجربهاند. بعد وزن رابطهها و پیامد انتخابها بیشتر میشود و ایده جهان موازی از یک اتفاق تحلیلی به مسئلهای شخصی بدل میشود. اگر از ریتم پروندهمحور قسمتهای نخست لذت نمیبرید، احتمال دارد مسیر بلند سریال برایتان دشوار باشد. برای گزینههایی با ساختار متفاوت نیز سریالهای علمی تخیلی داستانمحور را ببینید.
اگر هنوز میان تماشای یک سریال تازه و دوباره دیدن دارک مردد هستید، خط زمانی دارک به درد بازدید دوم میخورد. یک بار از زاویه خانوادهها نگاه کنید و بار دیگر بروید سراغ آدمی که بیشتر از همه میخواهد نتیجهای را عوض کند. آن وقت روشنتر میشود به دنبال چه هستید. جایگزین درست اغلب سریالی است که همان پرسش را به زبان تازهای بپرسد.




