فیلم و سریال

بهترین فیلم‌های ترسناک روان‌شناختی که با ذهن شما بازی می‌کنند

از The Others تا Hereditary، فیلم ترسناک روان‌شناختی مناسب سلیقه خود را بر اساس نوع تنش و حساسیت‌های محتوایی انتخاب کنید. بدون اسپویل.

راهروی خالی خانه‌ای ساحلی با نوری زرد در انتها

در فیلم ترسناک روان‌شناختی گاهی یک صدا بیشتر از یک حمله می‌ترساند. حمله بالاخره اتفاق می‌افتد و می‌شود واکنشی نشان داد. صدا شما را می‌گذارد کنار کسی که هنوز باید تصمیم بگیرد حق دارد بترسد یا دارد برای اتفاقی عادی توضیحی بد پیدا می‌کند. این نوع ترس وقتی خوب ساخته شود، پس از پایان هم با آدم می‌ماند. دفعه بعد که صدایی از اتاق کناری بیاید، برای یک لحظه مکث می‌کنید.

اگر از تعلیق گوتیک و خانه‌های پرراز لذت می‌برید، The Others شروع خوبی است. اگر فیلمی می‌خواهید که فشار خانواده را به وحشت نزدیک کند، The Babadook را در نظر بگیرید. Hereditary انتخاب سنگین‌تری است و Saint Maud برای تماشاگرانی مناسب است که با ریتم آرام و راوی محدود راحت‌اند. این معرفی‌ها پایان یا پیچش اصلی را فاش نمی‌کنند.

وقتی خانه دیگر امن به نظر نمی‌رسد

The Others، محصول 2001، مادری را دنبال می‌کند که فرزندان حساس به نورش را در خانه‌ای بزرگ و تاریک نگه می‌دارد. قواعد باز و بسته کردن درها و پرده‌ها از عادت خانه به منطق فیلم تبدیل می‌شوند. وقتی یکی از این قواعد به هم می‌خورد، خطر را پیش از فهمیدن منشأ آن حس می‌کنیم. انتخاب خوبی برای کسانی است که می‌خواهند فضا و صدا کار بیشتری از صحنه‌های خشن انجام دهند. مضمون فقدان و تهدید مربوط به کودکان در فیلم حضور دارد.

The Innocents، محصول 1961، با ورود معلم سرخانه‌ای به عمارتی دورافتاده شروع می‌شود. او مسئول مراقبت از دو کودک است و کم‌کم به قرائت خودش از رفتار آن‌ها شک می‌کنیم. قاب‌های سیاه‌وسفید و استفاده از فاصله کمک می‌کنند رفتار آدم‌ها را گاهی پیش از بیان احساسشان بخوانیم. فیلم برای علاقه‌مند به ترس گوتیک و ابهام انتخاب خوبی است. سال ساخت قدیمی‌اش را با ضرباهنگ یک فیلم ترسناک معاصر نسنجید. فرصت تماشای دقیق‌تری به چهره‌ها و جاهای خاموش قاب می‌دهد.

Rosemary’s Baby، محصول 1968، ترس را از این احتمال می‌گیرد که آدم‌های نزدیک همگی تفسیر دیگری از درد و نگرانی شما داشته باشند. رزمری در آپارتمانی تازه زندگی می‌کند و تردیدش به اطرافیان به‌آرامی بالا می‌رود. عنصر مهم اینجا فقط ناشناخته بودن همسایه‌ها نیست. فیلم نشان می‌دهد چگونه عادی جلوه دادن رنج می‌تواند اعتماد یک آدم به قضاوت خودش را کم کند. موضوع بارداری، سلب اختیار از بدن و آزار جنسی می‌تواند برای بعضی تماشاگران آزاردهنده باشد.

دو پنجره آشپزخانه با منظره‌هایی مه‌گرفته
فضایی آشنا با تغییر کوچکی در زاویه دید یا نور، می‌تواند سرچشمه اضطراب شود.

ترسی که از سوگ، تنهایی و تردید بیرون می‌آید

در The Babadook، محصول 2014، مادری تنها پس از مرگ همسرش تلاش می‌کند با بچه‌اش و فشار زندگی کنار بیاید. یک کتاب تصویری ترسناک به خانه راه پیدا می‌کند و احساس عادی نبودن رفتارها را بیشتر می‌کند. فیلم از خستگی مراقبت و سوگی که فرصت بیان پیدا نکرده برای ساختن فضایی استفاده می‌کند که در آن همه به استراحت نیاز دارند و کسی نمی‌تواند به‌راحتی استراحت کند. گرفتاری کودک، عزاداری و تنش خانگی برای برخی بینندگان سنگین‌اند.

Hereditary، محصول 2018، به خانواده‌ای می‌پردازد که بعد از مرگ مادربزرگ در معرض شکاف‌هایی قرار می‌گیرند که مدت‌ها فرصت حرف زدن درباره آن‌ها نداشته‌اند. گاهی هراس صحنه از جست‌وجوی چشم در چند گوشه یک اتاق می‌آید و گاهی از جایی سخت‌تر، از آدم‌هایی که کنار هم نشسته‌اند اما حرفشان به یکدیگر نمی‌رسد. فیلم چند لحظه خشونت شدید و تصاویر تکان‌دهنده دارد و به مرگ و سوگ هم نزدیک می‌شود. این مورد را برای جمعی انتخاب کنید که تحمل چنین فشار عاطفی‌ای دارد.

Saint Maud، محصول 2019 با اکران عمومی در سال‌های بعد، تماشاگر را کنار پرستاری مذهبی قرار می‌دهد که نسبت به زندگی و روح بیماری که از او مراقبت می‌کند احساس مسئولیت پیدا می‌کند. فیلم زمان می‌گذارد تا بفهمیم ماود چگونه بین رویدادهای پیرامونش رابطه برقرار می‌کند. هر چه فهمیدن او آسان‌تر می‌شود، اعتماد به همه برداشت‌هایش سخت‌تر می‌شود. خودآزاری و تنش مذهبی جزو نکاتی‌اند که قبل از تماشا باید بدانید. اگر جذب همین فاصله میان شواهد و برداشت می‌شوید، فیلم‌های شبیه Shutter Island به روایت‌های نزدیک دیگری می‌پردازد.

در ترس روان‌شناختی، صحنه ناگهانی یا خشونت ممکن است وجود داشته باشد. معیار حضور فیلم‌ در این فهرست این است که اثر اصلی‌اش از کجا می‌آید. اگر شرط اولتان تعداد کم شوک‌های صوتی و تصویری است، فهرست فیلم‌های ترسناک کم‌اتکا به جامپ‌اسکر انتخاب دقیق‌تری می‌دهد. برای شب اول فقط نوع ماندگاری ترس را انتخاب کنید. گاهی تصویر یک خانه کافی است. گاهی هم بیشتر از خانه، سکوت آدم‌های داخل آن ناآراممان می‌کند.

بعد از این چه بخوانیم؟