تدی از همان ورود به جزیره انتظار دارد آدمها جلوی تحقیقش را بگیرند. جالب اینجاست که بعضی وقتها آنها با مهربانی عجیبی اجازه میدهند راهش را برود. وقتی پایان Shutter Island را میدانیم، رفتار این آدمها معنی دیگری پیدا میکند. برای من راه فهمیدن فیلم این است که یک بار جای تدی سراغ پرونده برویم و یک بار از پشت سر، به کسانی نگاه کنیم که شکلی از درمان را برایش آماده کردهاند.
در افشای اصلی، تدی همان اندرو لیدیس، بیمار درمانگاه، است. چاک همکار مأمور او نیست و دکتر شیهان است. ابهام واقعی فیلم چند دقیقه بعد از روشن شدن این هویت برمیگردد. آیا اندرو دوباره به شخصیت تدی پناه میبرد، یا این بار خودش میگذارد پزشکان گمان کنند درمان شکست خورده است؟
چرا همه برای پرونده بیمار 67 نقش دارند؟
بیمار 67 را از طریق همراهی دیگران با تدی بشناسید. واکنشها و پاسخهایشان به او اجازه میدهد از دل همان روایتی که به آن پناه برده، تا نزدیکی حقیقت قدم بزند. این کار به همدلی با اندرو احتیاج دارد. سر زدن به انگیزه پزشک بعد از دانستن پایان، چیزهایی را در بازدید دوم روشن میکند.
در روایت آغازین، تدی و چاک برای جستوجوی بیماری به نام ریچل سولاندو به جزیره میرسند. پرونده برای تدی راهی به جستوجوی دیگری باز میکند. او میخواهد اندرو لیدیس، مردی را پیدا کند که باور دارد در مرگ همسرش نقش داشته است. طوفان و همکاری محدود کارکنان به همه چیز حالوهوای توطئه میدهد. هنگام تماشای اول این بدگمانی منطقی به نظر میرسد، چون اطلاعات را به ترتیبی میگیریم که خود تدی آن را تجربه میکند.

در فانوس دریایی دکتر کاولی توضیح دیگری دارد. اندرو پس از آنکه همسرش دولورس فرزندانشان را در آب غرق کرد، به او شلیک کرده و در بیمارستان بستری شده است. هویت تدی به او اجازه میدهد درباره مرگ خانواده حرف بزند، بیآنکه خودش را همان شخصی بداند که آنجا حضور داشته. پزشکان به جای برخورد مستقیم با این باور، به او فرصت دادهاند آن را تا آخر بازی کند. امیدشان این بوده که ناسازگاری پرونده را خودش ببیند. چاک نقشِ همکار را بازی میکند و کارکنان، در اندازههایی متفاوت، در سناریو مشارکت دارند.
یادداشت قانون 4 و بیمار 67 حاصل همین رابطه نامها و هویتهاست. با جابهجایی حروف انگلیسی، Edward Daniels به Andrew Laeddis و Rachel Solando به Dolores Chanal پیوند میخورند. چهار نام داریم، ولی پشت آنها دو هویت اصلی ایستادهاند. شماره 67 هم به بیمار غایبی اشاره میکند که تدی دنبالش میگردد و در واقع خودش است. این سرنخ وقتی اثرش را میگذارد که اسم را به عنوان بخشی از دفاع اندرو ببینیم. او نام خودش را به مرد دیگری میدهد تا بتواند آن مرد را تحت تعقیب قرار دهد.
روایت توطئه به این علت اثرگذار میماند که شکل بازگوییِ خود فیلم مشکوک است. بهعنوان مثال، زنی در غار درباره آزمایشهای درمانگاه توضیح میدهد. آن صحنه از دید تدی است و شاهد مستقلی در داستان همه حرفهای او را تأیید نمیکند. از سوی دیگر، توضیح فانوس دریایی با مجموعهای از رابطه نامها، رفتار چاک و خاطره خانه کنار دریاچه همجهت است. میتوان به آن افشا به عنوان محکمترین توضیح اتفاقهای قبلی تکیه کرد و هنوز درباره سرنوشتِ آخر مرد سؤال داشت.
آخرین خطابِ اندرو به پزشکش را چطور بخوانیم؟
نکته جمله آخر فقط در محتوای حرف نیست. توجه کنید اندرو پزشکش را با چه نامی صدا میزند و پزشک برای فهمیدن آن چه مدتی مکث میکند. اگر همهچیز روشن بود این مکث برای تماشاگر چنین وزنی پیدا نمیکرد.
در واپسین گفتوگو، دوباره اسم چاک را میشنویم و رفتار شیهان نشان میدهد امیدی که به درمان پیدا کرده بودند دارد از دست میرود. اما اندرو پرسشی درباره زیستن به عنوان یک هیولا و مردن به عنوان آدمی خوب مطرح میکند. همین یک جمله است که تصویر یک عود ساده را پیچیده میکند. چه کسی از این 2 سرنوشت حرف میزند؟ مأموری که خودش را بیگناه میداند یا مردی که از گناهش آگاه است؟
عود یا آگاهی کوتاه. اندرو دوباره مثل تدی حرف میزند و پزشکان میدانند پذیرفتن حقیقت برایش پایدار نمانده است. از این زاویه، جمله آخر میتواند لحظه کوتاهی از آگاهی در دل بازگشت توهم باشد. او سخنش را به شکلی نمیگوید که درمانگران بتوانند تصمیم خود را با اطمینان تغییر دهند. این خوانش توضیح میدهد چرا دکتر شیهان هنوز مرد روبهرویش را به عنوان تدی میبیند و با شنیدن پرسش مکث میکند.
پذیرش آگاهانه سرنوشت. اگر جمله را نشانه خودآگاهی بگیریم، اندرو میداند با صدا زدن نام چاک چه پیامی میفرستد. او میتواند از کنار پزشکان بلند شود، چون به تصمیمی رسیده که نمیخواهد بلند اعلامش کند. درمانگاه او را به سمت لوبوتومی میبرد و فیلم خود عمل را نشان نمیدهد. در این خوانش، مرگ در جملهاش اشاره به از دست رفتن خویشتن و خاطره دارد. خوانش دوم با وزن جمله جور است، اما فیلم به افکار اندرو در آن لحظه دسترسی قطعی نمیدهد. روایت داستانی درمانگاه 1954 نیز مبنایی برای برداشت از درمان سلامت روان یا افراد مبتلا به بیماری روانی نیست.
در تحلیل پایان Inception یک شیء مانع پاسخ قطعی میشود. در Shutter Island یک مرد بلند میشود و سخنش را توضیح نمیدهد. اگر دوست دارید فیلمی در همان مسیر ببینید که طی آن به برداشت خودتان از سرنخها شک کنید، فهرست فیلمهای شبیه Shutter Island بر اساس نوع همین بیاعتمادی چیده شده است. قایق اول فیلم یک مأمور به جزیره آورد. آخرین صحنه از ما میخواهد همزمان مردی را ببینیم که میتوانست مأمور باشد و مردی را که دیگر نمیداند با باور کردن خودش چه کند.
پیشنهاد من برای بازدید دوم این است که وقتی اندرو حرف آخرش را میزند، به کسی نگاه کنید که آن را میشنود. فیلم در مکثِ پزشک هم به اندازه جمله اندرو چیزی برای دیدن دارد.



