وقتی جوئل و الی هنوز با هم راحت نیستند، سکوتشان درباره فاصله میانشان چیزهای زیادی میگوید. بعد از The Last of Us بعضیها دلشان برای همان دو نفر تنگ میشود و بعضی برای حسی که باعث میشد قبل از هر قدم حواسشان به راه باشد. نزدیکترین سریال برای این دو تماشاگر یک عنوان نیست.
پیشنهادهای این مطلب بر اساس جنس شباهت چیده شدهاند و رخدادهای مهم آثار را افشا نمیکنند. برای انتخابی با تمرکز بر انواع فاجعه و شکل بازسازی جامعه، راهنمای سریالهای آخرالزمانی و بقا نقطه شروع مناسبی است.

همراهانی که قبل از اعتماد باید مدتی کنار هم راه بروند
Sweet Tooth به همراهی نسبتاً گرمتری راه میدهد. The Mandalorian پیوندی میسازد که بیشتر با با هم ماندن جلو میرود و در See، حفاظت از کودک آدمها را به جایی میبرد که دیگر نمیتوانند فقط فکر خودشان باشند.
سریال Sweet Tooth: نزدیکترین انتخاب از نظر همراهی. گاس، کودکی دور از اجتماع، راهی دنیایی میشود که برای پذیرفتن او آماده نیست. جپرد با تجربه و سختجانیاش همراهی به نظر میرسد که باید پیش از هر چیز به امنیت فکر کند. کنجکاوی گاس مدام تعریف آنها از امنیت را تغییر میدهد. لحن قصهگو و رگههای امید پررنگتر از The Last of Us است. با این حال خطر متوجه کسانی است که کنترل کمی بر موقعیت خود دارند و همین بخش به سفر وزن میدهد.

سریال The Mandalorian: برای دین دارین و گروگو. وقتی یک جایزهبگیر باید از کودکی مراقبت کند، رابطه از وظیفه و تبادل شروع میشود و کمکم به تصمیمهایی میرسد که هیچ قرارداد کاری آنها را توضیح نمیدهد. پدرو پاسکال اینجا هم نقش مردی کمحرف را دارد و بخش زیادی از احساس از حرکت و مکث میگذرد. لحن عمدتا ماجراجویانه است و جهان آخرالزمانی جوئل را ندارد. اگر پیشزمینه این جهان برایتان سؤال است، ترتیب شروع فیلمها و سریالهای Star Wars مسیرهای ورود را توضیح میدهد.

سریال See: برای زمانی که حفاظت از کودک همهچیز را به خطر میاندازد. در آیندهای که بینایی بسیار نادر شده، بابا واس باید از 2 کودک بینا و جامعهاش محافظت کند. اختلاف میان دو نوع تجربه از جهان به مسئله قدرت و ترس بدل میشود. الهامگیری از فانتزی و صحنههای درگیری شدیدتر است و روابط خانوادگی نقش مستقیمی در انتخاب جبههها دارند. اگر به جهانی علاقه دارید که قواعدش از یک تفاوت جسمی ساخته شده باشد، See زاویه دیگری برای همین نگرانی فراهم میکند.

جهانهای دیگری برای دلتنگی، خطر و یک سفر دشوار
در Station Eleven، فاصله میان بازماندگان و عزیزانی که رفتهاند به اندازه جغرافیای سفر مهم است. اگر دنبال خطر بیوقفهاید، Black Summer به ریتم الی و جوئل از جهت دیگری نزدیک میشود. Fallout هم برای کسی است که میخواهد جهان دیگری را از راه شکلِ بقا و لحن تلخش بشناسد.
سریال Station Eleven: برای جای خالی کسانی که رفتهاند. این سریال هم به بازماندههای یک فاجعه نزدیک میشود، اما از مسیر زندگیهای ازهمگسسته و چیزهایی عبور میکند که آنها را دوباره به هم پیوند میدهد. جابهجایی زمانی کمک میکند نشان دهد فقدان چطور سالها بعد هنوز جهت انتخابها را عوض میکند. اگر بخشهای آرام و مستقل The Last of Us را دوست داشتید، این گزینه بیشتر از یک قصه فرار برایتان آشنا خواهد بود.

سریال Black Summer: برای حس خطر در هر قدم. جدا شدن مادر و دختر ظرفی برای روایتی سریع و کمامان فراهم میکند. فاصلههای کوتاه، جای امنی که شاید چند دقیقه دیگر امن نباشد و برخوردهای گذرا با غریبهها به سریال طعم تجربه لحظهبهلحظه میدهند. ریتم تند به این معنی است که زمان کمتری خرج شکل گرفتن رابطهها میشود. آن را زمانی انتخاب کنید که تنش و سرعت در اولویت است.

سریال Fallout: برای سفر در جهانی که قواعدش عوض شده است. لوسی از پناهگاهش بیرون میآید و با آدمهایی مواجه میشود که برداشتشان از مهربانی و اعتماد با معیارهای دنیای او فرق دارد. مثل The Last of Us با اقتباسی از جهان یک بازی طرفیم. در عوض طنز و خشونت گاه اغراقشده فاصله لحن را زیاد میکنند. اگر بعد از سریال به خود روایت تعاملی علاقه پیدا کردهاید، بازیهای داستانی مناسب PS5 راه دیگری برای ادامه این مسیرند.

اگر یک انتخاب بخواهید، Sweet Tooth برای زوج همراه و Station Eleven برای سوگ و خاطره پیشنهادهای روشنتریاند. هر دو از همان راه تازهای میسازند که پیمودنش کنار یک نفر دیگر معنای متفاوتی پیدا میکند.
Sweet Tooth برای انتخابی گرمتر مناسب است و Station Eleven برای وقتی که بعد از چند قسمت میخواهید مدتی با آدمهای بهجامانده فکر کنید. پیشنهاد من برای بازگشت فوری به اضطراب راه، Black Summer است.



