شاید آنچه در Interstellar ذهنتان را گرفته اندازه سیارهها نباشد. کوپر پای صفحه نشسته و باید تماشای سالهایی را تحمل کند که برای خودش به همان اندازه نگذشتهاند. اگر دنبال همان حس دوری میگردید، Contact شروع خوبی است. اگر از کار آدمهایی لذت بردید که پیش از تمام شدن وقت باید با دلایل روشن تصمیم بگیرند، انتخاب از مسیر دیگری خواهد بود.
پیشنهاد نزدیک به فیلم نولان بستگی دارد به اینکه کدام حس به یادتان مانده. برای شگفتی یک تماس و جدل بر سر اعتبار تجربه، Contact را انتخاب کنید. برای تنهایی، نسبت پدر و فرزند و هزینه دوری، Ad Astra انتخاب نزدیکتری است. برای هیجان دیدن آدمهایی که با فکر و کار تیمی از وضعیتی دشوار عبور میکنند، The Martian یا Apollo 13 پیشنهاد بهتری است. این راهنما داستان فیلمها و پایان Interstellar را لو نمیدهد. اگر فیلم را کامل دیدهاید، رمزگشایی پایان Interstellar میتواند قبل از انتخاب فیلم بعدی سراغ همان حس ناتمام برود.

سه سفر فضایی که دل آدم جایی دیگر گیر میکند
در Contact گوش دادن طولانی بخشی از زندگی الی است. Ad Astra از فاصله برای نزدیک شدن به رابطه یک پدر و پسر کمک میگیرد. Solaris برای وقتی است که میخواهید سراغ فیلمی بروید که گذشته را به شکلی غافلگیرکننده نزدیک آدم نگه دارد و از مکث کردن برای فهمیدن آن نمیترسد.
Contact، محصول 1997، از جایی سادهتر شروع میکند. الی آرووی سالها به آسمان گوش داده و سرانجام سیگنالی دریافت میکند که ارزش بررسی جدی دارد. لذت فیلم در رفتوآمد میان پرسش علمی و موقعیت انسانی الی است. پیدا کردن چیزی تازه یک مسئله است و قانع کردن آدمهایی که باید برایش تصمیم بگیرند، مسئلهای دیگر. اگر در Interstellar لحظههایی را دوست دارید که یک داده کوچک افقی بزرگتر باز میکند، Contact نزدیکترین پیشنهاد این فهرست است. ریتمش صبورانهتر است و بحث بر سر شواهد و اعتماد سهم بیشتری از سفر فیزیکی دارد.

Ad Astra، محصول 2019، یک فضانورد را دنبال میکند که درگیر سرنوشت ماموریت قدیمی پدرش میشود. نسبت میان آدمها در اینجا وارونه است. این بار فرزند باید با تصویر پدری روبهرو شود که ماموریتش زندگی دیگران را تحت تاثیر قرار داده. جهان فیلم سرد است و گفتوگوها وزن سکوت را دارند. اگر هنگام تماشای Interstellar چندان دنبال جزئیات مهندسی نبودید و بیشتر به قیمتی که خانوادهها برای ماموریتها میدهند فکر کردید، به این فیلم فرصت بدهید. انتظار صحنهای گرم برای هر مکث طولانی نداشته باشید. فیلم در بخش بزرگی از مسیر میخواهد آن فاصله را حس کنید.

Solaris آندری تارکوفسکی بیشتر مناسب شبی است که فرصت حوصله دارید. در ایستگاهی دوردست، گذشته آدمها به وضعیتی بدل میشود که دیگر نمیشود فقط در ذهن از کنارش گذشت. شباهتش به Interstellar از این میآید که کشف فضایی، آدمها را درست در نقطهای پیدا میکند که از نظر عاطفی آمادگی ندارند. اگر فضای مراقبهوار و مکثهای طولانی برایتان خوشایند است، این فیلم از هر انتخاب پرهیاهویی نزدیکتر خواهد بود. وزن اصلی روی مواجهه با حافظه، حس تقصیر و امکان شناخت دیگری است.

از دوام آوردن روی مریخ تا تلاش برای فهمیدن یک پیام
The Martian اجازه میدهد پای یک مشکل واقعی همراه یک آدمِ گرفتار بمانیم. Apollo 13 از همکاری گروهی لذت میسازد و Arrival انتخابی است برای کسی که میخواهد بعد از کشف، هنوز درباره خانواده و هزینه تصمیم فکر کند. فاصله جغرافیایی در هر سه، دلیل کافی برای سرد شدن قصه نیست.
The Martian، محصول 2015، با جا ماندن مارک واتنی روی مریخ شروع میشود. پیش از آنکه زمینیها طرح بزرگی برایش بچینند، خودش باید غذا، تجهیزات و راه ارتباط را به مسئلههایی تبدیل کند که میشود جداگانه حل کرد. فیلم شوخطبعتر از Interstellar است و پیشرفت اغلب نتیجه آزمودن یک راه و عوض کردن همان راه است. برای تماشا با جمعی با سلیقههای متفاوت، این انتخاب دسترسپذیرتر است. نقطه اشتراک دو فیلم را میشود در چیزی ساده پیدا کرد. هر خواسته بزرگ اول در قالب یک کار کوچک و دقیق ظاهر میشود.

Apollo 13، محصول 1995، داستان ماموریت واقعی ناسا را در قالب درام بازمیگوید. بعد از بروز مشکل، هدف عوض میشود و بازگرداندن فضانوردان جای فرود روی ماه را میگیرد. گروه زمینی نسخه پشتیبان همه چیز است، حتی وقتی باید با منابع محدود راهی پیدا کند که در دستور کار اولیه جا نداشته. برای کسی که رابطه میان اتاق کنترل و فضاپیما را دوست دارد، Apollo 13 بهتر از یک سفر خیالی به مقصدی دور عمل میکند. اگر سوالتان این است که فیلمها چقدر به محدودیتهای واقعی فضا وفادار میمانند، راهنمای فیلمهای فضایی با نگاه علمی انتخابهای نزدیک را کنار هم میگذارد.

Arrival، محصول 2016، این فهرست را در زمین تمام میکند. دلیل حضورش شیوه گره خوردن رابطه خانوادگی، تصمیم شخصی و تجربه زمان است. اگر فیلم نولان را بهخاطر بهایی دوست دارید که تصمیمهای بزرگ از زندگی معمول آدمها میگیرند، Arrival را به خاطر نبود سفر دوردست کنار نگذارید. تجربهاش آرامتر است و بسیاری از لحظههای مهمش در اتاقی رخ میدهد که آدمها در آن فقط سعی میکنند زبان یکدیگر را بفهمند.

برای انتخاب بین این فیلمها به آخرین تصویری فکر کنید که از Interstellar در ذهن دارید. اگر منظره دور است، Contact یا The Martian پاسخ مناسبی میدهند. اگر چهره یک آدم است، از Ad Astra یا Arrival شروع کنید. فرق بزرگ میان این فیلمها در مسافتی نیست که میپیمایند. در چیزی است که تماشاگر بعد از بازگشت با خودش میآورد.
برای یاد آن رابطهای که از دور ادامه پیدا میکند، Contact را انتخاب کنید. برای شبی که میخواهید کنار یک نفر قدمبهقدم مسئله حل کنید، The Martian حال دیگری دارد.



