والتر وایت از نخستین روز برای قدمهای بزرگش دلیلهایی داشت که در یک آشپزخانه معمولی هم میشد شنید. خانواده. خرجها. اضطرار. عجیب این بود که هرچه تصمیمهایش از آن آشپزخانه دورتر میشدند، کلمات اولیه دیرتر از زندگیاش بیرون میرفتند. اگر این فاصله میان دلیل و عمل جذبتان کرده، پیدا کردن سریال شبیه Breaking Bad با جستوجوی داستانی درباره قاچاق شروع نمیشود. باید دنبال آدمی بگردید که هنوز برای کاری که کرده، برای خودش داستان میسازد.
برای نزدیکترین ادامه از نظر کار روی شخصیت، Better Call Saul را انتخاب کنید. اگر فشار جرم روی خانه و رابطه زوج جذبتان میکند، Ozark و The Americans دو مسیر متفاوتاند. اگر دلتان میخواهد طنز سیاه کنار خشونت همانقدر جدی باشد، Fargo و Barry بهتر به این حس نزدیک میشوند.
آدمهایی که تغییرشان را با چشم میبینیم
Better Call Saul. شناختن سال گودمن از Breaking Bad به تجربه سریال کمک میکند، اما مأموریت اصلی از زندگی جیمی مکگیل آغاز میشود. جذابیت جیمی از اینجاست که مهارتش در پیدا کردن راه فرعی گاهی واقعا به دل مینشیند. سریال وقت میگذارد تا بفهمیم چه زمانی همین مهارت از شوخطبعی و زرنگی به روشی برای آسیب زدن بدل میشود. رابطهاش با کیم و چاک به اندازه پروندههای حقوقی در فهمیدن مسیر اهمیت دارد. انتظار ریتمی آرامتر و جزئیتر از سالهای پایانی Breaking Bad داشته باشید.
The Sopranos. تونی، مردی بانفوذ در جرایم سازمانیافته، به درمانگر مراجعه میکند. داستان به ما اجازه میدهد کنار کسی بنشینیم که میتواند تصویری روشن از درد و اضطرابش بدهد و دانش تازهاش درباره خودش را در زندگی هر طور که خواست خرج کند. در Breaking Bad میشود والتر را در حال ورود به جهانی پرخطر دید. اینجا خودِ جهان سالهاست تشکیل شده و لذت تماشا از شناخت عادتهایش میآید. اگر انتظار دارید هر قسمت به یک گره بزرگ عملی منتهی شود، ریتم فصلها کمی متفاوت است.
Barry. آدمکشی که کارش او را به کلاس بازیگری میرساند، به زندگی دیگری فکر میکند. رابطه قهرمان با نقش تازه، از آن فصل مشترکهای جذاب است. توانایی ادای آدمی متفاوت را داشتن، تغییری در خرجی که برای اعمال قبلی به دیگران تحمیل کرده ایجاد نمیکند. سریال کوتاهقسمت میتواند یک موقعیت را خندهدار بگیرد و کمی بعد همان موقعیت را هراسآور کند. اگر بخشی از علاقهتان به Breaking Bad از ترکیب منطق روزمره و موقعیت ناگوار میآمد، این جابهجایی لحن دیدنی است.

خانواده، معامله و دروغی که دیگر خصوصی نمیماند
Ozark. مارتی برد پولشویی را به فرصت شغلی دیگری تبدیل نمیکند. خانواده، محل زندگی و آدمهای اطراف ناچار وارد محاسبه میشوند. در نتیجه، خیلی زود دیگر نمیشود از یک مرد با راز خصوصی و خانوادهای بیرون از آن راز حرف زد. شباهتش به Breaking Bad در فشار مداوم پیدا کردن راه درآمد و از دست رفتن مرز خانه و کار است. سهم وندی و تصمیمهایش در تغییر جهت خانواده یکی از دلایلی است که Ozark را باید به عنوان داستان یک زوج هم دید.
The Americans. فیلیپ و الیزابت زندگی مشترکی دارند که از بیرون صورت آشنایی دارد و از درون زیر فشار مأموریت جاسوسی است. سریال با صبر زیاد نشان میدهد چه اندازه از بهانههای همسران، والدین و همسایهها به اعتماد روزانه وابسته است. شباهت مهم با والتر، پنهان کردن بخشی از زندگی زیر ظاهر یک آدم آشناست. فرق مهم این است که این دو از ابتدا صاحب انگیزههایی سیاسی و سازمانیاند و بار تصمیم میانشان تقسیم میشود.
Fargo، فصل اول. لستر نایگارد و لورن مالوو در برخوردی که اول عادی به نظر میرسد، هر یک از زاویهای مسیر دیگری را باز میکنند. برای کسی که به کشیدن یک دروغ تا تهِ خط علاقه دارد، شکل زمستانی طنز این فصل بسیار مناسب است. لستر به اندازه والتر فرصت طولانی برای رشد ندارد و همین فشردگی، تغییر رفتارهای به ظاهر کوچک را خواندنی میکند. فصل اول به تنهایی قابل تماشاست. اگر خودِ پیگیری پرونده به اندازه تغییر شخصیت برایتان مهم است، بهترین سریالهای معمایی انتخابهایی با وزن بیشترِ کارآگاهی دارد.
برای آغاز، لازم نیست از همه شش سریال فهرست جداگانه بسازید. تصمیم بگیرید در آخرین بخش Breaking Bad نگاهتان کجا میماند. اگر روی مردی که مدتها خودش را قانع کرده بود، Better Call Saul و The Sopranos اولویت دارند. اگر روی کسانی که با او یک خانه داشتند، Ozark یا The Americans. اگر قبل از هر چیز میخواهید ببینید کسی از انتخاب اشتباه اول چه داستان پیچیدهای میسازد، Fargo یک فصل مستقل در اختیارتان میگذارد و سریالهای کارآگاهی از طرف دیگر همان پرونده وارد میشوند.




